شيطنت‌هايي كه ما را وسوسه مي‌كند

به گزارش گزارشگر يك ، روزنامه “جوان” علاوه بر اين نوشت: كودكان و نوجوانان چنين كارهاي زيادي را انجام مي دهند. به عنوان مثال ، حتي اگر جواب صحيح را مي دانيد ، يك باره از يك جواب احمقانه صرف نظر مي كنيد ، آن را مي چشيد و منصرف مي شويد. همه اينها به نوعي لجبازي دلپذير است. شما مي دانيد كه كاري بيهوده يا بد انجام مي دهيد ، اما اين كار را مي كنيد تا ثابت كنيد “آزاد” هستيد. پاول بلوم اين شوخي هاي دلپذير را نقض قوانين بازي مي داند.

فيلسوف اگنس كالارد مي گويد: “او گاهي اوقات در نيمه شب در جاده اي متروك دوست دارد دو خط زرد موازي طي كند.” يك روز عصر تصميم گرفت در وسط جاده دراز بكشد. دستانش را روي بدنش گذاشت تا ماشين از اين ور به آن طرف عبور كند. يك پليس وحشت زده و گيج به او نزديك شد. آيا شما مست هستيد ، مست هستيد يا به فكر خودكشي هستيد؟

كالارد توضيح داد كه به دلايل زيادي آنجا بوده است. به عنوان مثال ، او تعجب مي كرد كه ستاره اي در كنار جاده چه شكلي است ، اما بيش از هر چيز مي خواست احساس آن را بداند. وي در مقاله اي با عنوان “عصيان” نوشت: “دروغ گفتن در خيابان كاري نيست كه يك مرد بتواند انجام دهد.” اما براي “عصيان” بودن ذهن ، همين مسئله باعث جذابيت آن مي شود. او كه روي زمين دراز كشيده است ، وضعيت فعلي را نه انتقاد مي كند و نه مقاومت مي كند. عصيان به معناي عدم تمايل به پيروي از قوانين بازي است. بنابراين ، اين شورش در محله اي انحرافي نهفته است و مدتهاست كه در كانون بحث هاي كلامي و فلسفي قرار دارد.

يك نمونه كلاسيك از تمايل به انحراف را مي توان در “اعترافات” سنت آگوستين يافت ، كه حدود 400 سال پيش نوشته شده است. آگوستين توضيح مي دهد كه در كودكي او و دوستانش چندين هلو را سرقت كردند. آنها گرسنه نبودند و در واقع هلوها را به سمت خوكها پرتاب مي كردند. آگوستين نوشت كه اقدامات آنها “گستاخي محض و بدون وسوسه هاي شيطاني” بود. وي در توضيح اقدامات خود نتيجه گرفت كه “من شر دروني خود را دوست داشتم”. ما همچنان رفتار تحريف شده را به همان روش توصيف مي كنيم.

فيلسوف ديويد ساسمان مقاله اي با عنوان “ذهن كاملاً بد” را در ژورنال فلسفه در سال 2009 منتشر كرد. در اين مقاله ، وي منحرفين را چنين تعريف كرد: عملي كه هنگامي صورت مي گيرد كه ميل ذاتي ما به خير (خواه يك خير اخلاقي باشد ، يا يك منافع محدود يا علاقه اي خودخواهانه) برعكس شود. به عنوان مثال ، در مورد آگوستين ، مي توان گفت اين مخالفت “شر” است ، اما نه لزوما. ساسمان روي يك فيلم واقعاً ترسناك يا يك جسد وحشتناك و جذابيت يك تصادف متمركز شده است. وي خاطرنشان كرد كه دوست داريم بوي غذاي گنديده را ببوييم. وي خاطرنشان كرد: “بيشتر ما مي دانيم كه راه رفتن روي زخم هاي خشك يا لق شدن دندان به دليل آزار دهنده هاي عجيب و غريب چه حسي دارد” ، “نمي خواهد” زيبايي شكننده يك تكه يخ “را بشكند.”

كساني كه گم مي شوند (نگوييد “عزيمت” زيرا اين كلمه معنايي دارد كه در مورد بحث صدق نمي كند) مي توانند خلاق يا سرگرم كننده باشند. من يك روانشناس هستم و در برخي مطالعات با كودكان مصاحبه مي كنم و نظرات آنها را در مورد موقعيت هاي مختلف (به عنوان مثال معماهاي اخلاقي) جويا مي شوم. مانند بقيه افراد در اين زمينه ، بچه ها اغلب تمايل به انحراف دارند ، بنابراين من فهميدم كه اطلاعات من هميشه در بازار كمي گيج كننده است. همانطور كه گفته شد ، آنها پاسخهاي احمقانه مي دهند زيرا مضحك هستند. كودكان مي گويند اين برخلاف تصور آنهاست. چرا؟ چون مي توانند. مقالات علمي وجود دارد كه پس از انتشار به دليل اصطلاح پاسخ دهندگان حيله گر ، پس گرفته شده اند. بدترين سناريو براي محققاني است كه جوانان را مطالعه مي كنند. يك مطالعه نشان داد كه 19 درصد دانش آموزان دبيرستاني كه ادعا مي كنند فرزندان خود را به فرزندي قبول كرده اند شوخي مي كنند. در مطالعه اي ديگر 99٪ دانش آموزاني كه گفته اند اندام مصنوعي دارند ، خلاف اين را گفتند. عصيان ، انحراف يا لجاجت ؛ هر نامي كه باشد ، مدت هاست كه اين حلقه شگفت انگيز از افكار و اقدامات ناسخ شده مورد توجه روانشناسان قرار گرفته است. انحراف يك رمز و راز است. توضيح علمي براي آنچه ادگار آلن پو “ديو كج” ناميده است بسيار كم است.

دانيل وگنر فقيد ، كه در مجله علمي ظاهر شد ، يك قدم جلوتر رفت. عنوان مقاله او با عنوان “چگونه در هر شرايطي دقيقاً بدترين افكار ، گفتارها يا اقدامات را انجام دهيم” بود. او يك لحظه متناقض را توصيف كرد كه در آن تلاش براي جلوگيري از تفكر احتمال وقوع همان فكر در آگاهي ما را افزايش مي دهد. الهام بخش او همان نكته اي بود كه فيودور داستايوسكي در مقاله اي با عنوان “يادداشت هاي زمستان درباره برداشت تابستان” بيان كرد. داستايوسكي نوشت اگر سعي كنيد به خرس هاي قطبي فكر نكنيد ، احتمال اينكه به خرس هاي قطبي فكر كنيد بيشتر است. وگنر يك مطالعه علمي درباره اين پديده انجام داده است ، و اگر مي خواهيد در مورد آن خرس قطبي فكر كنيد ، مي توانيد هر دقيقه يك بار آن را به ذهن خود بياوريد (در برخي موارد ، ايده خرس سفيد بعد از يك آزمايش. به همين ترتيب ، يك روانشناس) ليان لين و همكارانش دريافتند كه در برخي شرايط ، گفتن يك راز به مردم به احتمال زياد باعث افشاي آن خواهد شد.

كودكان ، خصوصاً كودكاني كه خود كنترلي نابالغ دارند ، مستعد ابتلا به اين عوارض هستند. دوستم گفت كه خانواده اش براي تعجب روز تولدش كيك پختند. دختر خواهر بارها اخطارها را مبني بر فاش نكردن اسرار قبول كرد ، اما به محض بازگشت دوستش به خانه ، كودك ناگهان فرياد زد: “كيكي وجود ندارد”.

Kinky آنقدر كه مردم فكر مي كنند جذاب و سرگرم كننده نيست. اگر به دگرديسي شورش پايبند باشيد ، مي توانيد داستان مارلون براندو را در “وحشي” بگوييد. شخصي از او پرسيد: “اوه جاني ، عليه چه چيزي قيام مي كني؟” و او پاسخ داد: “چه چيزي در دست شماست؟” [همون!]اين ابزارهاي خودمختاري عملي بسيار قابل پيش بيني هستند. هر كسي كه مانند اينها كارهايي را انجام مي دهد ، مانند كودك چهار ساله ، فريب روانشناسي معكوس را مي خورد (مانند گفتن به بچه ها: “بهتر است آن لوبياها را نخوريد!”). اين درست است كه آنها مخالف همه چيزهاي عقلاني هستند.

در عين حال ، اعوجاج و درمان هاي ارتودنسي از برخي جهات قابل احترام هستند. كساني كه از راه درست منحرف مي شوند ارزش عقلانيت و اخلاق و ارزش يك زندگي خوب را مي شناسند و از آنها خسته مي شوند و راهي ديگر پيدا مي كنند. رويه منطقي يك تصميم گيرنده عاقل ، سنجيدن همه گزينه ها و انتخاب گزينه اي است كه به احتمال زياد نيازهاي آنها را برآورده كند ، در عين حال در دام افتاده (نزديك بيني ، ضعف اراده ، خوش بيني ، ترس و اعتماد به نفس). از آن اجتناب كنيد) ، اما اگر تصميم بگيريد هر از گاهي كار اشتباهي و غير قابل پيش بيني انجام دهيد چه اتفاقي مي افتد؟

مشاهده نوع مناسب انحراف به ويژه براي مردم ما كه به طور كلي و به طور عقل منطقي تر و صالح تر هستند ، مي تواند لذت بخشد.

نقل قول: وب سايت مترجم / نويسنده: پل بلوم / مترجم: محمد معماريان / مرجع: نيويوركر

انتهاي پيام